Pewnie znana wam pozycja. Ja dopiero przeczytałam teraz. Książka z 1960 roku, napisana w języku jidysz i przetłumaczona na inne języki. Opowiada o losach Jaszy Mazura. Żyda, który zajmuje się wieloma profesjami. Jest sztukmistrzem, cyrkowcem, hipnotyzerem, linoskoczkiem. Zakochany w Polsce. Chociaż jak sam podkreśla, Polska nic mu już nie dała. Mimo, że jest uznawany za bogatego człowieka, klepie biedę. Zastanawiasz się nad tym kim w ogóle jest: czy Żydem, czy Polakiem? W co wierzy? Bo jak na razie, każda religia jest dla niego zakłamaniem, oszczerstwem.
Z Jaszy to niezły Casanova. Oprócz żony ma jeszcze kilka kochanek.
W środowisku jest nakłaniany do tego, aby dołączyć do szulerów i złodziei. Ma spryt. Potrafi otwierać wszystkie kłódki, zamki, itp. więc nadawałby się na złodziejaszka. Jasza nie chcę tego robić.
Nie chcę, ale... Pewnego dnia ni stąd, ni zowąd postanawia obrabować bogatego jegomościa.
Niestety ten rabunek (nieudany zresztą) odmieni jego życie.
Bardzo dobrze czytało się tę książkę, mimo że miałam malutkie literki. Wciąga. Poznajemy realia społeczno‑kulturowe Warszawy i Lublina końca XIX wieku.
Na końcu książki mamy też słowniczek który ułatwia nam przeczytanie książki, bo mamy wytłumaczone tutaj wszystkie najważniejsze nazwy żydowskie: żydowskich świąt, żydowskich szkół i tak dalej.
cytat z Wikipedii:
"Pierwszą inscenizację zrealizował w Teatrze Współczesnym we Wrocławiu. Premiera odbyła się w dniu 12 grudnia 1986 roku. Adaptację powieści Singera dla potrzeb teatru, dokonaną przez Jana Szurmieja i Michała Komara, wzbogaciła muzyka Zygmunta Koniecznego oraz songi, do których teksty napisała Agnieszka Osiecka. Główną rolę w spektaklu zagrał Maciej Tomaszewski, który za kreację Jaszy otrzymał Nagrodę im. Stanisława Wyspiańskiego.
Osiemnaście lat później Jan Szurmiej wrócił do spektaklu i reżyserował Sztukmistrza z Lublina w Teatrze Rampa w Warszawie.
Według Jana Szurmieja jest to spektakl magiczny, metafizyczny, którego główny bohater Jasza, jak demiurg, wyzwala umarły świat po to, by raz jeszcze przeżyć życie."


Nie wiedziałam natomiast o tych wszystkich teatralnych realizacjach. Ta informacja o spektaklu Szurmieja i muzyce Zygmunta Koniecznego brzmi bardzo ciekawie. Aż chciałoby się zobaczyć taką adaptację po przeczytaniu książki.
OdpowiedzUsuńPamiętam, że to było moje pierwsze zderzenie z teatrem we Wrocławiu, ale samego spektaklu niewiele pamiętam. Małe urywki, choć byłam zachwycona.
Usuń